Peter ten Tuijnte

loper

Ik ben Peter ten Tuijnte, woonachtig in Huissen en wil mij fysiek inzetten voor anderen op de momenten dat het leven zo kwetsbaar is. Nog waardevolle momenten kunnen beleven, momenten toevoegen die er nog toe doen. Mijn vader noemde de laatste fase van zijn leven zijn “reservetijd”. Een woord dat mij is bijgebleven – en dat precies verwoordt waarom ik dit doe, om in de reservetijd het leven nog te vieren.

Kennismaking met kanker is mij helaas niet onbekend. Zowel privé als in mijn werk heeft het een diepe impact op mijn leven gehad. Op veel te jonge leeftijd heb ik afscheid moeten nemen van mijn vader en mijn schoonouders, die allemaal binnen enkele jaren na elkaar zijn overleden aan kanker. Die verliezen laten je anders kijken naar tijd, naar zorg, en naar wat écht belangrijk is. Ook in mijn werk, waar ik me bezighoud met medisch-wetenschappelijk onderzoek in ziekenhuizen, zie ik dagelijks de realiteit van kanker. Ik werk mee aan onderzoek naar nieuwe behandelingen en mogelijke genezing — iets wat natuurlijk enorm waardevol is. Maar ik zie ook van heel dichtbij dat kwaliteit van leven minstens zo belangrijk is. Zelfs na genezing kan de impact van kanker levenslang voelbaar zijn. En wanneer genezing niet meer mogelijk is, wordt de vraag des te belangrijker: hoe zorgen we samen voor comfort, waardigheid en mooie laatste herinneringen?

Daar raakt het doel van Stichting Roparun mij. Roparun maakt het mogelijk dat mensen in hun “reservetijd” niet alleen patiënt zijn, maar vooral mens kunnen blijven. Door steun aan hospicezorg, palliatieve zorg en andere initiatieven die het leven letterlijk draaglijker en menselijker maken.

Met mijn inzet hoop ik bij te dragen aan middelen die deze kwaliteit van leven verbeteren — voor patiënten én hun naasten.