Het was echt een super, super, super ervaring. Echt een aanrader voor elke liefhebber van de loopsport en voor iedereen die een bijdrage wil leveren aan het welzijn van kankerpatiënten.

Allereerst het samenkomen met alle teams op het startterrein in Parijs. Eén grote familie lijkt het wel. Iedereen leeft op zijn eigen manier toe naar de start! Een rondje lopen, een rondje fietsen, een praatje hier, een praatje daar, een lekkere massage, gewoon even zitten en voor je uit turen, drinken, eten, nog maar eens drinken, nog meer drinken want de zon schijnt....En dan eindelijk is het zover. De start, team 1 moet zich melden, team 2 loopt mee om uit te zwaaien. Nog een paar teams te gaan en dan staan we vooraan. Het aftellen begint...3,2,1 en weg zijn ze, zaterdagavond om 18.47 uur. De twee fietsers, 1 loper en 3 andere lopers voorlopig eerst ook op de fiets.

Team 2 kijkt ze na en begint aan de wandeling terug naar de camper. Nog een laatste toiletbezoek, alles ingepakt en ook team 2 kan vertrekken. Op naar het eerste wisselpunt. Op 60 km richting Rotterdam. Een ietwat raar gevoel. Ineens is ons team in tweeën gesplitst. Hoe zou het gaan? Liggen ze op schema? Afwachten is alles wat we voorlopig kunnen doen.

Op de parkeerplek lopen we wat rond, zitten we wat langs de kant van de weg, worden we wat ongedurig, beginnen de zenuwen op te spelen, is de blaas absoluut te zwak, komen de eerste teams langs, moedigen we die dus aan...totdat het telefoontje komt. Ze zijn in aantocht, lopers en fietsers van team 2 kunnen zich gereed gaan maken. De adrenaline is bijna onhoudbaar...en dan de explosie...een tik van de laatste loper van team 1 en team 2 kan van start. We zijn ook weg. Eindelijk. Ook wij starten met een etappe van fietsen en lopen. Door het bos. Het is donker, maar toch ook weer niet. Midden in het bos een post van de organisatie. Allemaal kaarsjes en waxinelichtjes langs de route. Wat een kick. Het is fantastisch. Van vermoeidheid nog geen sprake. We vliegen, lijkt het. De eerste etappes gaan gesmeerd. Binnen de gestelde tijd arriveren we weer bij team 1 en het wisselen is een kwestie van seconden. We hebben rust, kunnen de camper in, even proberen te slapen, terwijl de dag alweer bijna begint. Team 1 maakt een mooie zonsopgang mee. Wat kan het leven toch mooi zijn. Lopen tussen de velden in Frankrijk. Prachtige vergezichten, heuvels, asfalt, een lang lint van campers, voertuigen, motoren, maar bovenal lopers en fietsers. Allemaal met 1 doel; Rotterdam halen.

Zo gaan we gestaag door, wordt het warmer en warmer, maar koelt de noorderwind ons enigszins af. Na team 1 is team 2 weer aan de beurt. En dan team 1 weer. We zijn inmiddels in België. Wat gaat de tijd toch snel. Tussen alle etappes door maken we lol, eten en drinken we wat, worden we ondersteund door de 3e camper met de verzorging en catering. We komen niets te kort (op slaap na dan!).

Langzamerhand naderen we Nederland. En dat is te merken. De aanmoedigingen worden frequenter en grootser. Team 1 loopt om middernacht door een Belgisch dorp dat volledig is omgetoverd tot Oranje-stad. Eén groot feest. De karavaan moet zelfs dwars door de feesttent. Wat een spektakel. Even krijgen we weer vleugels. Gedragen door de supporters. Hadden we al bijna twee nachten niet geslapen? Even ben je alles kwijt.

Dan wordt het weer wat rustiger...tot aan de Nederlandse grens. Dan begint het feest. De stilte is voorbij, de hele route staat vol met mensen, drumbands, koren, fanfares, je kan het zo gek niet bedenken. Kippevel...mensen die je bedanken dat je dit voor hen (of voor iemand die ze kennen) doet. Het is met geen pen te beschrijven. Emoties kennen geen grenzen meer.

En dan 'ineens' is daar Rotterdam...we zijn er...bijna...De laatste kilometers, team 2 krijgt support van team 1. Ook fietsers lopen met ons mee. Ook chauffeurs, verzorgers, cateraars lopen en fietsen met ons mee. Dan zijn we weer compleet. Met z'n allen, 22 man / vrouw staan we te trappelen om de laatste meters af te leggen. Bijna op de Coolsingel. We zijn weer samen. En wat nog mooier is, in de verste staan onze supporters, onze kinderen ons enthousiast toe te zwaaien. We mogen door, de kinderen sluiten zich bij ons aan. Ons T-shirt zegt genoeg: Team 31 BINNEN!

De organisatie haalt ons in. Het is 'ons' moment. We mogen genieten, lachen, huilen, brullen, schreeuwen, blij zijn, moet zijn...alles tegelijk. Wat een moment, wat een evenement, wat een fantastisch gevoel. Niet te beschrijven!!

Volgend jaar opnieuw. Daarover bestaat geen twijfel.